มีคนเคยบอกว่า..อย่าเอาหัวใจไปผูกกับเท้าใคร

เพราะเมื่อเขาเดินจากไป หัวใจเราจะถูกเหยียบจนจมดิน

คนที่ไม่ระวังรักษาหัวใจตัวเองไว้ให้ดีๆ เที่ยวมอบดวงใจทั้งดวงไปให้ใครง่ายดาย

ไม่อาจเศร้าเสียใจ และไม่อาจโทษใคร หากหัวใจต้องบอบช้ำ

………………………………………………………..

21

ในตอนนี้เองที่เจ้าสุนัขจิ้งจอกในทะเลทรายปรากฏตัว

“สวัสดี” สุนัขจิ้งจอกทัก

“สวัสดี” เจ้าขายน้อยทักตอบอย่างสุภาพ พลางหันไปมองแต่ไม่เห็นอะไรเลย

“ฉันอยู่ที่นี่” เสียงหนึ่งกล่าวใต้ต้นแอปเปิล

“เธอคือใคร?” เจ้าชายน้อยถาม “เธอสวยจัง”

“ฉันคือสุนัขจิ้งจอก”

“มาเล่นกับฉันสิ” เจ้าชายน้อยชวน “ฉันกำลังเศร้าใจมาก...”

“ฉันเล่นกับเธอไม่ได้หรอก ฉันยังไม่ถูกทำให้เชื่อง” สุนัขจิ้งจอกตอบ...

V

V

V

“ชีวิตของฉันแสนจะน่าเบื่อหน่าย ฉันล่าไก่ มนุษย์ก็ตามล่าฉันอีกที

ไก่ทุกๆ ตัวก็เหมือนๆ กันหมด และมนุษย์ทุกคนก็เหมือนๆ กันอีก ฉันออกจะเบื่อๆ อยู่

แต่ว่าถ้าเธอทำให้ฉันเชื่อง ชีวิตของฉันก็จะสดใสขึ้น

ฉันจะเรียนรู้จักฝีเท้าของเธอซึ่งผิดจากเสียงอื่นทั้งสิ้น

เสียงฝีเท้าอื่นจะทำให้ฉันหลบหนีไปใต้ดิน แต่ฝีเท้าของเธอจะเรียกให้ฉันออกมาจากโพรงดิน

เช่นเดียวกับเสียงดนตรี และดูนั่นสิ เธอเห็นไหม ที่นั่นทุ่งนาข้าวสาลี

ฉันไม่กินขนมปังหรอก ข้าวสาลีหามีประโยชน์ต่อฉันไม่

นาข้าวสาลีจึงมิได้ทำให้ฉันหวนระลึกถึงสิ่งใดเลย และนั่นก็เป็นสิ่งน่าเศร้า

เธอมีผมสีทอง ฉะนั้นถ้าเธอก่อความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งสอง ก็จะเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ยิ่ง

ข้าวสาลีสีเหลืองอร่ามจะทำให้ฉันหวนระลึกถึงเธอ...”

V

V

V

ด้วยประการฉะนี้ เจ้าชายน้อยก็ได้หัดสุนัขจิ้งจอกจนเชื่อง และเมื่อเวลาจากกันใกล้เข้ามา...

“อา...ฉันจะร้องไห้” สุนัขจิ้งจอกกล่าว

“เป็นความผิดของเธอเอง ฉันไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจ แต่เธอเองอยากให้ฉันหัดให้เชื่อง”

“ใช่แล้ว” สุนัขจิ้งจอกกล่าว

“แต่แล้วเธอกลับร้องไห้” เจ้าชายน้อยติง

 “แน่ละ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่ได้อะไรเลย”

“ฉันได้สิ” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “ก็สีของข้าวสาลีไงล่ะ” ......

V

V

V

“ลาก่อนนะ” เขากล่าว

“ลาก่อน” สุนัขจิ้งจอกตอบ

“นี่คือความลับของฉัน มันแสนจะธรรมดา

เราจะมองเห็นแจ่มชัดด้วยหัวใจเท่านั้น สิ่งสำคัญนั้นไม่อาจเห็นได้ด้วยดวงตา” ......

.................................................................

แด่...เจ้าชายน้อยของฉัน

ถึงเธอจะจากไปนานแล้ว กลับไปหาดอกกุหลาบน้อยดอกเดียวของเธอ (ซึ่งฉันยังไม่เคยรู้จัก)

และฉันไม่รู้ว่าการถูกเธอ “ทำให้เชื่อง” นั้น เป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นอย่างยิ่งหรือไม่ก็ตาม

เพราะถึงแม้จะไม่มีเธออยู่ที่นี่ ฉันก็คิดถึงผมสีทองยามที่มองทุ่งข้าวสาลีอยู่ดี...  

อย่างน้อย การมาถึงของเธอ และการพบกันของเรา ก็ทำให้ฉันได้เข้าใจ “การผูกสัมพันธ์” มากยิ่งขึ้น

แม้ว่าเราจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกันในวันแรก แต่เมื่อเราผ่านการผูกสัมพันธ์ไปแล้ว

เราก็จะจำกันได้อีกไม่ว่าจะที่ไหน หรือเวลาจะผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม

เจ้าชายน้อยเอ๋ย...

ฉันจะจำเวลาแสนดี ประมาณสี่โมงเย็น ที่การมาถึงของเธอทำให้ฉันมีความสุข

ฉันจะนั่งลงบนพรมหญ้านุ่ม เพื่อระลึกถึงวันที่เธอเขยิบเข้ามานั่งใกล้ฉันทีละนิด..ทีละนิด

โดยที่ไม่พูดอะไรต่อกันเลย

 เจ้าชายน้อยเอ๋ย...

ขอให้เธอจงรับรู้ไว้ด้วยหัวใจ

ถึงความสำเร็จของการ “ทำให้เชื่อง” จนเราได้กลายเป็น “เพื่อน” กันในครั้งหนึ่ง

แม้ว่าในดวงตาของเธอ อาจจะไม่เคยฉายภาพสุนัขจิ้งจอกเดียวดายตัวนี้เลยสักครั้งก็ตาม

จาก... สุนัขจิ้งจอกของเธอ

..........................................................

พี่ชาย... (ตัวดี)

เราเคยเป็นพี่น้องกันใช่ไหม?

ความเปราะบางของการเป็นพี่น้องคือ เราจะคาดหวังว่าจะไม่ทำร้ายกันและกัน

แต่เมื่อวันใดความสัมพันธ์ขาดสะบั้น มันก็ยากนักหนากับการเชื่อมต่อด้วยวิธีการใดๆ

เหมือนดังบอลลูนในอากาศ หากพี่พลั้งเผลอตัดสายป่าน

พี่จะมีปัญญาและความว่องไวพอจะไล่คว้าปลายสายเอาไว้ได้ทันไหม?

... หากปล่อยให้หลุดลอยไป ก็ไล่ตามเอาละกัน

แต่พี่ไม่ต้องวิตกเกินไป ความแข็งแรงของการเป็นพี่น้องก็คือ

ในสักวัน... เราจะให้อภัยในความผิดพลาดของกันและกัน เหมือนสายใยที่ตัดกันไม่ขาด

ลมในบอลลูนที่กำลังร้อน ย่อมจะพัดพาบอลลูนยักษ์ให้ลอยไปไกลสุดไกล

... ไกลเกินเอื้อมมือหรือสายตามองเห็น

แต่ถ้าพี่ไล่ตาม .. สักวัน.. เศษซากของชิ้นบอลยักษ์

ก็จะนอนสงบบนพื้นดินที่ไหนสักแห่ง รอให้พี่เก็บไปรักษา

                                                                           น้องสาว (ตัวร้าย)

วันนี้มีข่าวคนในวงการบันเทิงเลิกกัน

จะเลิกกันก็ต้องมาแถลงข่าวบอกเล่าคนอื่นด้วย

ที่จริงดาราก็คงไม่อยากบอกใครเท่าไหร่หรอก ก็น่าจะอายแหละ

เพราะหลังข่าวออก เวลาเดินไปทางไหนก็อาจจะได้รับสายตาสงสารเห็นใจ

หรือไม่ก็หมั่นไส้เหยียดหยามจากคนทั้งประเทศ จะกล้าออกจากบ้านมาเดินถนนกันไหมล่ะนั่น

แต่ว่าอยากเกิดมาทำงานในวงการบันเทิงนี่นะ ไม่ว่าจะกระดิกพลิกตัวไปทางไหน ก็ต้องยอมเป็นข่าว

แต่ที่ทำให้ฉันคิดมากไปกว่าข่าวเรื่องมุ้งเรื่องเตียงของชาวบ้านก็คือ

เรื่องนี้กำลังเป็นปัญหาสังคม – ใช่หรือเปล่า?

คู่รักคนรุ่นใหม่เจอกันไม่นาน รักกันมากก็แต่งงานกัน แต่อยู่ไปไม่นานอีกเหมือนกัน ก็แยกทางกัน

ให้เหตุผลสวยๆ ดูดี ดูไม่ผิด ว่า..แยกกันอยู่ดีกว่าอยู่แล้วทะเลาะกันให้ลูกเห็น

งั้นในอนาคต “ครอบครัว” ก็คงหมายถึง พ่อ แม่ ลูก

ที่อยู่บ้านคนละหลัง ไปกันคนละทาง มีชีวิตไปตามลำพังตัวใครตัวมัน

ดูดีมะ? .. ดูอิสรเสรีภาพสุดๆมะ? ดูเป็นตัวของตัวเองจัดๆ .. เจ๋งเป้งไปเลยใช่ป่ะ??

ทำไมคนเราอดทนกันน้อยลงเหรอ

ความรัก ทำไมมันสั้นจัง

รักนิรันดร์ ไม่มีจริงอีกต่อไปแล้วใช่ไหม

อันนี้ฉันขอยกเว้นกรณีไม่มีลูกไว้ข้อหนึ่ง

เมื่อไม่มีลูก ก็สามารถแยกทางกันได้สบายใจ

แต่ถ้าเมื่อไหร่มีลูกเป็นคนกลางขึ้นมา

อย่ามาอ้างว่า แยกทางเพื่อลูกเลย

การทำให้ครอบครัวแตกสาแหรก ไม่ได้ทำเพื่อลูกหรอก

“ทำเพื่อตัวเอง” เท่านั้นแหละ

เดี๋ยวนี้คนเราต่างเห็นแก่ตัวงั้นเหรอ

“ตัวเราน่ะเล็กนิดเดียว” พระพยอมท่านเคยว่าไว้

“อย่าเอาตัวกู เป็นของกู” ท่านพุทธทาสก็ให้ข้อคิดมานานเป็นสิบๆ ปี

การถือทิฐิ เอาตัวเองเป็นใหญ่ ไม่มีมนุษย์คนไหนอยู่ด้วยกันได้หรอก

มันคับ... (ก็ใหญ่ซะทั้งคู่นี่)

ลดตัวให้เล็กๆ น่ารักกันเถอะนะ

เล็กพอที่จะโอบกอดกันและกันไว้ได้

ถอยหลังกันไปคนละก้าว เมื่อรู้สึกอึดอัดคับแน่น

เพราะเมื่อระยะห่างที่ว่างเว้นให้ลมพัดผ่าน

นานๆ เข้ามันก็หนาวจนต้องยื่นมือออกมาไขว่คว้าหากันอีกครั้ง

ช่วยลองประคับประคองซะก่อนจะผละจากกัน

ช่วยคิดถึงวันสำคัญๆ ที่เคยดีๆ

ช่วยเสียดายวัน เวลา ความรู้สึก ที่เคยมี

อย่ามาทิ้งขว้างอะไรๆ ง่ายดายจนกลายเป็นนิสัยแบบนี้เลย

....................................................................................

:: ฉันตื่นเช้ามากกกก..เกินไป นอนไม่พอ กำลังไม่สบาย

ไม่ได้เขียนบันทึกนานเหลือเกิน

เหมือนว่าจะทำให้ลืมว่าเคยเขียนหนังสือได้ไปเลย

ในเวลาที่ต้องปิดต้นฉบับ แต่กลับเขียนไม่ออกนั้นแทบกระอัก

สมองหยุด และคำพูดที่เคยพรั่งพรูก็กักเก็บไม่หลั่งไหล

ตัวหนังสือหน้าตาเป็นยังไง ก็ยังนึกไม่ออกเลย

เดดไลน์ที่ใกล้เข้าทุกวินาทียิ่งทำให้ศีรษะหนักอึ้ง และเปลือกตาก็อยากจะปิดลง

คล้ายๆ จะขอลาไปถาวร เป็นการหนีความอาย

ฉันเคยทุกข์ระทม ด้วยความรู้สึกที่ว่า "สมองหมาเท่านี้ จะมีปัญญาอะไรไปเขียนหนังสือให้คนอื่นเขาอ่าน"

เวลาที่คิดมากๆ เข้า ความทุกข์อันนี้ก็ยิ่งเป็นตัวกันให้สมองตีบตัน คราวนี้เลยเขียนอะไรไม่ได้เอาจริงๆ

จนเมื่อพี่จ๋าพูดว่า "จะไปกลัวอะไร ทีคนอื่นเขียนอะไรควายๆ เขายังไม่อายกันเลย"

เอาล่ะ คราวนี้สมองหมาก็เลยมีกำลังใจ

เวลาเขียน จึงตระหนักไว้เสมอว่า จะเขียนในเรื่องที่รู้ ที่ค้นคว้ามาแล้วให้หมดสิ้น

ถึงจะรู้น้อย หรือจะไม่มีประโยชน์ยิ่งใหญ่เท่าใคร แต่ก็ขอให้ไปจนหมด

ต้องขอโทษคนที่ซื้อหนังสือไปอ่านและคาดหวังไว้สูงด้วย

ออกตัวอย่างนี้อาจดูไม่มีความรับผิดชอบ ในฐานะคนทำหนังสือ ก็ควรจะทำสิ่งที่ดีที่สุดให้คนอื่นไม่ใช่เหรอ

คำตอบคือ ใช่ แต่ก็ต้องบอกว่า พยายามแล้ว ถึงยังไม่ดีที่สุด แต่จะพยายามต่อไป

การทำงานจำเป็นต้องมีระเบียบวินัยเคร่งครัด มันทำให้ชีวิตเป็นระบบ

แล้วยังช่วยไปถึงการลำดับความคิด นำไปสู่การเรียบเรียงงานเขียนที่ดีด้วย

ความจริงไม่ควรจะโทษว่าเป็นเพราะตารางชีวิตเปลี่ยนผัน ทำให้การเขียนพลอยผันผวน

แต่ต้องยอมรับว่า มีส่วนไม่น้อย

ถ้าฉันตื่น เมื่ออยากตื่น ยอมนอนเมื่อตาจะหลับ กินเมื่อท้องร้องประท้วง

ส่วนเวลาทั้งหมดที่เหลือก็เอาแต่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ทั้งทำงานและท่องโลกอินเตอร์เนต

ทั้งที่ใช้เวลากับมันมากกว่าเดิมเพราะตัดการเดินทางออกไป

แต่กลับได้งานน้อยลง จะเป็นเพราะอะไรได้ถ้าไม่ใช่ความไม่มีระเบียบ

นาฬิกาชีวิตของฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเมื่อทำซ้ำๆ อย่างข้างบนทุกวันจนเข้าสู่เดือนที่ 3

ตอนนี้ฉันไม่อาจหลับได้ถ้าตาไม่ปรือจนเกือบปิดสนิท และเสียงดังอย่างไรก็ไม่อาจปลุกถ้าฉันไม่ยอมตื่นด้วยตัวเอง

ช่างเป็นเวลาที่ทั้งมีความสุขและทุกข์ถนัดปนๆ กัน

แต่คนเราก็คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่แบบเดิมไปจนสิ้นอายุขัยใช่ไหม

กฎธรรมดาของโลกคือ ความเปลี่ยนแปลง อันนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจกันดีมาเนิ่นนาน

ตอนนี้ฉันกำลังปรับตัวเพื่อเริ่มต้นวงจรชีวิตตามเข็มนาฬิกาคนหมู่มากอยู่

แต่ทำได้ไม่ดีนัก เพราะสิ่งที่เปลี่ยนไปแล้วมา 3 เดือน ก็อาจต้องใช้เวลามากกว่านั้นในการกลับคืนสู่ที่เดิม

ความเปลี่ยนแปลงและการปรับตัว เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้ดีที่สุด

ด้วยเหตุผลนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็คงอยู่ได้นานกว่าสัตว์อื่นๆ

ถึงฉันจะเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยคนหนึ่ง แต่ก็ต้องเลือกว่าจะปรับตัวเพื่อดำรงอยู่ต่อไป

หรือจบชีวิตตัวเองลงไปพร้อมๆ กับสัตว์ที่ไร้อารยธรรม

ป.ล. สำนวนการเขียนแต่ละครั้งของฉันมันเลียนแบบหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ไม่รู้ตัว .. รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังอ่านอะไร ..

ใบ้ให้ว่า หนังสือเล่มหน้าที่กำลังจะออกคือ หนังสือพระพี่นางฯ

ดนตรีแว่วหวาน ดังขึ้นท่ามกลางเสียงพูดคุยจอกแจก ครื้นเครง

เป็นสัญญาณเริ่มของพิธีการศักดิ์สิทธิ์

ทำนองที่อ่อนโยนเหมือนกำลังเสกคาถาพิเศษด้วยมนตร์ตราที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

แสงสีในห้องบอลรูมนุ่มนวลและอบอุ่นเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน

ผู้คนต่างก็สวยงาม สนุกสนาน และมีความสุข

โดยเฉพาะชายและหญิง ที่เป็นเจ้าของพิธีการอันแสนหวานนี้

..................................................

ฉันตื่นขึ้นในแสงแดดที่กำลังก่อแรงและเริ่มแยงสายตา

ตัวเลขที่นาฬิกาบอกตารางชีวิตของมนุษย์งานส่วนใหญ่ว่า “ใกล้เวลาพักกินข้าว”

เสียงชำแรกโสตประสาทเช้านี้เป็นของแม่คุณเพื่อนผู้หวังดี

“ก็บอกว่าเช้าๆ ให้กินข้าว กินข้าวๆๆๆ..เข้าใจมั้ย?”

นึกถึงทีไร ตาสว่างทุกที แต่ถ้าข้าวมื้อแรกของวันไม่ใช่ตอนเช้าอย่างที่คุณเธอบงการ

มันจะว่าอะไรไหมนะ.. แต่อย่างน้อยฉันก็เปลี่ยนเป็นกินข้าวก่อนกาแฟก็แล้วกัน

วิถีของฉันตอนนี้ เริ่มต้นเอาเมื่อสาย... (สายจริงๆ)

มีงานก๊อกแก๊กให้ทำเหมือนเมื่อสองเดือน

เมื่อเริ่มต้นโทรศัพท์ ผู้หญิงอายุ 27 ก็ต้องสวมวิญญาณสาวทำงาน

แม้จะนุ่งกางเกงขาสั้นใส่เสื้อยืด คุยงานอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ออฟฟิศ

รบราและเจรจา (สลับกันเป็นพักๆ)

ช่วงเวลานั้นอาจดูเหมือนกำลังยุ่ง แต่ความรู้สึกบางอย่างก็รบกวนจิตใจฉันเสมอไม่ว่าจะเวลาไหน

“ฉันกำลังทำอะไรอยู่?”

..........................................................

แสงไฟแรงจัด สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบและมืดมิด

แค่ชั่วเสี้ยววินาทีที่แสงจุดตัวเอง เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นมาจากทุกทิศทุกทาง

พร้อมกับดนตรีกระหึ่ม ทำนองกระชั้นกระตุ้นหัวใจก็เริ่มขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของคนที่ทุกคนรอคอย

หลังจากวินาทีที่สายตากว่าหมื่นคู่ จับภาพของจุดเดียวตรงกลางเวทีได้

โลกก็เหมือนจะเปลี่ยนไป

เป็นอาณาจักรอันทรงพลัง และผู้คนที่นี่ทุกคนเป็นหนุ่มสาวอายุ 17

......................................................

กลางคืน ฉันตาสว่างราวกับเป็นคนละคน

อาศัยความมืดและห้วงอากาศที่เงียบปราศจากเสียงใดๆ

ซุกตัว จ้องตา ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สี่เหลี่ยม

มือกดแป้นรัวบ้าง ขยับเมาท์ลากไปนั่นไปนี่บ้าง นั่งอมยิ้มบ้าง

ทำตัวใกล้เคียงกับที่คนอื่นเรียกว่า “บ้า”

เต็มใจก้าวเข้าไปในโลกใหม่ที่สว่างสดใสและไม่มีอยู่จริงบนพื้นดิน

พร้อมกับกลายร่างเป็นสาวอายุ 17

.........................................

ในเวลาหลับและตื่น ฉันไม่รู้ว่าชอบอย่างไหนมากกว่ากัน

ในเวลาที่อุ้งมือล้นไปด้วยงาน ฉันมีความปรารถนาจะกดบีบ

สร้างสรรค์ปั้นแต่งให้เป็นรูปเป็นร่าง

มีความภาคภูมิใจ มีความฝัน มีความรักที่จะทำอย่างล้นเหลือ

แต่การตื่นแบบนั้นกลับต่างกับเวลาที่ฝัน

ในเวลาที่ฉันกกกอดความสดใส ที่ทำให้หัวใจเต้นแรง และดูเหมือนบนหน้าจะมีสีแดงแต้มไว้

ความสุขแบบที่เอ่อล้นทะลักหัวใจออกมานั้นเป็นพลังที่ทำให้ฝันนี้แสนดีจนไม่อยากตื่น

การเป็นมนุษย์ธรรมดา ทุกคนมีเส้นชะตาที่มองไม่เห็นขีดไว้ให้เดินตามเหมือนๆ กัน

มีหน้าที่ มีสิ่งที่ต้องทำเมื่อถึงเวลาเหมือนกัน และยอมรับได้โดยดุษฎี

เกิด เติบโต เรียนรู้ ทำงาน สร้างครอบครัว

บางทีก็เป็นเด็กเอาแต่ใจ และเป็นผู้ใหญ่เกินตัว ในเวลาเดียวกัน

มีความสุข มีความทุกข์ มีความฝัน

แล้วบางทีก็ต้องการพื้นที่สำหรับสร้างโลกส่วนตัว ก่อนจะหันหน้าเข้าสู้ความจริง

มีเวลาที่เกิดขึ้น เวลาที่ดำรงอยู่ และเวลาที่จากไป

ฉันไม่รู้ว่าอย่างไหนคือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ อย่างไหนทำแล้วมีความสุขที่สุด

ระหว่างการมีอายุ 17 กับ 27

.............................................

ในเสี้ยวหนึ่งของทุกความทรงจำ

นอกจากวันเวลาและตัวบุคคล

สถานที่ ก็เป็นฉากหลังแห่งความประทับใจที่เด่นชัดเช่นกัน

.........................................................

วันนี้ฉันเดินไปร้านกาแฟเจ้าเก่า

แล้วแวบแห่งความทรงจำก็แทรกเข้ามา....

ถ้าถามว่า วันที่เธออ่อนล้า เธอควรจะอยู่ตรงไหน

ฉันคงลูบหัวเธอและตอบว่า เธอก็อยู่ตรงนี้ไง

ตรงที่ความรักของทุกคนหนุนไหล่เธออยู่

ตรงที่แม่ของเธอจะเดินเข้ามากอด

ตรงที่พ่อของเธอจะจับบ่า

และตรงที่พี่ชายของเธอจะตบไหล่

และตรงนี้ไง .. ตรงที่เธอฟุบกาย

ฉันจะลูบหัวเธอให้เอง

..................................................

ฉันรู้ .. เพียงแค่วันนั้นฉันลูบหัวเธอ

เธอจะไม่ท้อใช่ไหม

แต่ฉันก็รู้ .. ว่าที่พักใจที่แสนสบาย

ไม่ได้มีแค่ร้านกาแฟมืดสนิทอย่างคืนนั้น

และฉันก็รู้ .. ว่าเมื่อไหร่ที่เธอต้องการ

ไม่ว่าหนทางจะแสนไกลหรือลำบาก

แม้ร้านจะปิด ไฟจะดับ

เธอก็จะมา .. ได้ใช่ไหม

นั่นเพราะเธอไม่เคยย่อท้อต่อความฝัน

เธอไม่กลัวอุปสรรค ไม่หวั่นไหว

ฉันรู้ .. เธอมีพลังเหลือที่จะก้าวต่อไป

แค่เหนื่อยนิดหน่อยใช่ไหม .. เธอคนดี

เด็กเล็กๆ คนนั้นมาหาเมื่อไหร่ก็บอกเขานะ

มามะ .. มาให้พี่ลูบหัว

ต่อไปนี้ ไม่ว่าอะไรก็อย่าไปกลัว

นอนหลับ ลูบหัว  แล้วลุกไป

.......................................................

คาปูชิโนรสชาติคุ้นเคยช่วยกล่อมจิตใจ

ฉันเคยคุยกับพี่สาวที่นับถือคนหนึ่งว่า

เมื่อก่อนฉันเคยสงสัย ทำไมคนเขียนหนังสือไม่ดื่มกาแฟแทนน้ำก็สูบจัด

ฉันเพิ่งมารู้รสเอาเมื่อไม่นาน ว่าคาเฟอีนและนิโคตินมันกล่อมเกลาจิตใจได้

ในวันที่เส้นประสาทเต้นตุบๆ เหมือนจะทะลุกะโหลก

แค่สาดเอสเพรสโซเข้มๆ เส้นสมองก็หยุดนิ่งอย่างง่ายดาย

ตั้งแต่นั้น ฉันจึงไม่ย่นระย่อที่จะเสาะหาร้านกาแฟสงบๆ

พี่สาวคนเดิมถามว่า ฉันเดินทางตามหาเพราะติดใจที่รสชาติหรือเพราะเป็นแค่ความเคยชิน

ฉันนิ่งคิดอย่างดีแล้ว ก็ตอบได้อย่างมั่นใจว่า ที่ดื่มก็เพราะว่ามันคือ กาแฟ

ยิ่งดื่มกาแฟในยามแดดร่มลมตกและอากาศเริ่มเย็นแบบวันนี้

ความหรรษาใดจะมีค่าเสมอเหมือน ...

ยิ่งร้านกาแฟที่ค้นพบ สูงค่าต่อจิตใจเช่นนี้

การค้นหาใดๆ จะดีไปกว่าการได้พบ

.................................................................